De schrijverij is mijn persoonlijke speeltuin, een plek waar ik woorden tegen de muur smijt om te zien welke blijven plakken. Zie het gerust als een huisbrouwerij voor zinnen. Ik roer, gist, laat rotten en tap af wat drinkbaar is. Kijk gerust rond, misschien vind ge iets dat uw humeur niet volledig naar de vaantjes helpt.
Welkom alvast op deze webstek. Laat u door niets tegenhouden om even rond te dwalen of dit door te geven aan anderen, besmetting is tenslotte de oudste vorm van cultuur. Wil je iets meenemen voor onderweg? In het winkeltje vind je genoeg content in pdf‑vorm. Laat de naam “winkeltje” je niet misleiden! De enige munt die wij accepteren is je leesbereidheid. Alles kost exact evenveel als het waard is: de tijd die je erin steekt.
Laatste kroniekskes
- Bedenk eens iets origineels!
Het is weer zover, er wordt weer eens gestaakt. We zijn oktober en we hebben al drie nationale actiedagen aan - Geholpen tegen wil en dank
Het meest hatelijke ding dat ge op mijn bureel kunt vinden is de DECT. Ge kent dat wel, zo’n draagbare - De kantoor mug
Hebt gij dat ook? Dat ge, wanneer ge ’s avonds in bed ligt, oplossingen bedenkt, zo vlak voordat ge in - Stoeltijgers
We hadden Jos al weken niet meer gezien. Jos was een stevige vijftiger die nooit gestopt was met groeien. Alleen - De septemberverklaring
Als dat geen spannende aanloop was. Het was lelijk, vuil, in elkaar geknutseld met rekenfouten en medisch drama. Natuurlijk met
Schrijven is geen roeping. Roepingen zijn voor heiligen, oplichters en mensen met een folderrek in hun hoofd. Schrijven is eerder een gebrek dat zich heeft leren voordoen als discipline. Een mankement met grammatica. Een dwangmatige ingreep om de rotzooi in het hoofd enigszins te herschikken voor hij begint te gisten.
De wereld komt dagelijks binnen als een slecht georganiseerde overval, luidruchtig, potsierlijk, vol losse flarden, meningen, bevelen en ander intellectueel huisvuil. Alles schuift, lekt, botst en kraakt. Er wordt voortdurend iets van je verlangd, een houding, een antwoord, een glimlach met gave tanden. Schrijven is dan het enige fatsoenlijke verweer dat overblijft. Niet uit ijdelheid, niet uit verhevenheidswaan, maar uit mentale hygiëne. Zoals men etter laat weglopen of een raam openzet in een kamer waar te lang is geleefd.
Een zin is soms het enige meubelstuk dat nog rechtop blijft staan in de brand. Woorden zijn geen troost, daar zijn ze vaak te mager en te sluw voor, maar ze geven tenminste vorm aan de chaos, zoals een karkas nog vorm geeft aan wat ooit bewoog. Schrijven is ordenen zonder de illusie dat er ooit werkelijk orde zal zijn. Het is het met twee vingers bijeenrapen van scherven en ze netjes op tafel leggen, al weet je dat niemand ze nog heel krijgt.
Dus ja, er wordt geschreven. Niet omdat het moet van de muze, dat verlopen stuk verdriet van een dienstmeisje uit de folklore, maar omdat het alternatief nog onsmakelijker is. Omdat zwijgen op den duur dezelfde geur krijgt als stilstaand water. Omdat de geest, wanneer men hem aan zijn lot overlaat, zich vult met schimmel, sentiment en andere ongedierte. Schrijven is geen luxe. Het is onderhoud. Een noodzakelijke, weinig elegante manier om overeind te blijven terwijl rondom iedereen doet alsof instorten een karaktertrek is.
Wilt ge regelmatig op de hoogte blijven? Kies dan om uw ongemak ’s zondags in uw mailbox te krijgen, of dagelijks via een gratis abonnement op substack of kies voor een unieke leeservaring via de ap (binnen enkele dagen beschikbaar)