Laatste kroniekskes
- Deelname is volledig anoniem
Het was weer eens zo ver vandaag, er stond een nieuwe enquête op het intranet te blinken. Ge kent dat - Ge moet niet bang zijn
De afgelopen weken kroop zowat iedereen die zichzelf als specialist ter zake ziet, vanonder een of andere steen om ons - Koud en blauw
Er zijn zo van die dagen dat ge fris opstaat, een fikse ochtendwandeling doet en met een soort misplaatste energie - Geen weer voor koffiekoeken
Het was vrij rustig, aan het bankje waar ik ’s ochtends graag ga zitten om de dingen te overmijmeren. Maar - Teambuilding
Het is een jaarlijks ritueel. En het is er eentje waar zowat niemand bezwaar tegen maakt. Een teambuilding. Ge kent
Schrijven is geen roeping. Roepingen zijn voor heiligen, oplichters en mensen met een folderrek in hun hoofd. Schrijven is eerder een gebrek dat zich heeft leren voordoen als discipline. Een mankement met grammatica. Een dwangmatige ingreep om de rotzooi in het hoofd enigszins te herschikken voor hij begint te gisten.
De wereld komt dagelijks binnen als een slecht georganiseerde overval, luidruchtig, potsierlijk, vol losse flarden, meningen, bevelen en ander intellectueel huisvuil. Alles schuift, lekt, botst en kraakt. Er wordt voortdurend iets van je verlangd, een houding, een antwoord, een glimlach met gave tanden. Schrijven is dan het enige fatsoenlijke verweer dat overblijft. Niet uit ijdelheid, niet uit verhevenheidswaan, maar uit mentale hygiëne. Zoals men etter laat weglopen of een raam openzet in een kamer waar te lang is geleefd.
Een zin is soms het enige meubelstuk dat nog rechtop blijft staan in de brand. Woorden zijn geen troost, daar zijn ze vaak te mager en te sluw voor, maar ze geven tenminste vorm aan de chaos, zoals een karkas nog vorm geeft aan wat ooit bewoog. Schrijven is ordenen zonder de illusie dat er ooit werkelijk orde zal zijn. Het is het met twee vingers bijeenrapen van scherven en ze netjes op tafel leggen, al weet je dat niemand ze nog heel krijgt.
Dus ja, er wordt geschreven. Niet omdat het moet van de muze, dat verlopen stuk verdriet van een dienstmeisje uit de folklore, maar omdat het alternatief nog onsmakelijker is. Omdat zwijgen op den duur dezelfde geur krijgt als stilstaand water. Omdat de geest, wanneer men hem aan zijn lot overlaat, zich vult met schimmel, sentiment en andere ongedierte. Schrijven is geen luxe. Het is onderhoud. Een noodzakelijke, weinig elegante manier om overeind te blijven terwijl rondom iedereen doet alsof instorten een karaktertrek is.
De schrijverij
De schrijverij is mijn persoonlijke speeltuin, een plek waar ik woorden tegen de muur smijt om te zien welke blijven plakken. Zie het gerust als een huisbrouwerij voor zinnen. Ik roer, gist, laat rotten en tap af wat drinkbaar is. Kijk gerust rond, misschien vind je iets dat je humeur niet volledig naar de vaantjes helpt.
Welkom alvast op deze webstek. Laat u door niets tegenhouden om dit door te geven aan anderen, besmetting is tenslotte de oudste vorm van cultuur. Wil je iets meenemen voor onderweg? In het winkeltje vind je genoeg content in pdf‑vorm. Laat de naam “winkeltje” je niet misleiden! De enige munt die wij accepteren is je leesbereidheid. Alles kost exact evenveel als het waard is: de tijd die je erin steekt.