Dan zit een mens daar, met zijn handen boven het klavier, te vissen naar iets waarover geschreven kan worden. Niet omdat de wereld leeg is, integendeel. De wereld ligt vol rommel. Maar vandaag wil geen enkel stuk ervan zich fatsoenlijk laten oprapen. Writer’s block noemen ze dat, met een Engels woord, omdat zelfs onvermogen blijkbaar beter klinkt als men het importeert. Voor iemand die zich heeft voorgenomen elke dag iets in zijn online dagboek te zetten, is dat een vorm van zelfgekozen dwangarbeid. Men legt zichzelf aan de ketting en klaagt daarna dat het ijzer koud is.
Waarover kan een mens schrijven? Een dag is toch gevuld met uren, en die uren zijn op hun beurt gevuld met min of meer zinnige dingen. Meestal minder, maar ook daar heeft men in de letteren nooit moeilijk over gedaan. Elk voorval lijkt, vanop veilige afstand, wel een pennenstreek waard. Mijn kinderen dan? Er valt altijd iets te melden over wat zij hebben uitgevreten, verbogen, vergeten of met onschuldig gezicht ontkend. Maar neen. Dat levert thuis weer commentaar op, en commentaar in eigen huis heeft geen slotwoord. Zij blijft aan de tafel zitten, ook als het eten koud is.
Of misschien kan ik mijn vrouw nog eens te schande zetten in een scherp stukje. Dat is altijd dankbaar materiaal, tot het gelezen wordt. Daarna wordt het minder literair en meer huishoudelijk. Ook dat laat ik dus liggen. Wandelaars dan, die men op straat ontmoet? Zij zijn niet allemaal even interessant, en bovendien zijn zij alweer weg voor men hun jas behoorlijk heeft kunnen beschrijven. Een praatje maken doet een mens ook niet meer. Op een of andere manier is dat een bedenkelijke bezigheid geworden, alsof men door goedendag te zeggen meteen aanspraak maakt op iemands erfenis.
Goed, dan mijn frustratie met de klantendienst van een bedrijf, waar men mijn gehoor heeft gefolterd met schabouwelijke wachtmuziek, onbegrip en Nederlands dat ergens onderweg zijn klinkers is verloren. Dat zou kunnen. Het heeft alles, van lijden, herhaling, machteloosheid en een toestel dat men niet door de muur mag gooien omdat het nog afbetaald wordt. Maar ook dat kent u al. U hebt zelf al genoeg in zo’n telefonische kelder gezeten, met een bandstem als bewaker. Daar hebt u mij niet voor nodig.
De kleine ergernissen van elke dag dan. Normaal doe ik dat graag, ze oprapen, afstoffen en hier op tafel leggen, zodat gij u er ook aan kunt stoten. Gedeelde ergernis verzacht het leed, zegt men, al weet ik niet wie dat ooit met droge ogen heeft vastgesteld. Vandaag missen die ergernissen hun glans. Zij liggen er wel, als natte lucifers, maar ze willen geen vuur vatten. Vandaag zie ik de grappige kant moeilijker. Misschien heeft zij zich verstopt achter de andere kant.
Situaties op het werk dan maar? Daar is altijd voorraad. Werk is een magazijn vol kleine drama’s, slecht gesloten dozen en mensen die men niet te hard mag beschrijven omdat zij de volgende dag weer naast u aan de koffiemachine staan. Inspiratie genoeg, jawel. Maar mensen hebben lange tenen, en sommigen dragen daar nog veiligheidsschoenen overheen. Wat ik als gekribbel bedoel, wordt dan gelezen als een proces-verbaal. Dat geeft misschien stof voor een volgend cursiefje, maar het verpest de werksfeer. En een mens moet ergens zijn loon nog ophalen. Neen, vandaag is er geen inspiratie. Geen idee dat zich aanbiedt met gewassen gezicht. Geen belevenis die aan mijn mouw trekt en zegt schrijf mij op. U zult het dus hiermee moeten doen: iets over niets, netjes opgediend en zonder veel voedingswaarde. Morgen vind ik misschien weer een onderwerp met botten aan. Vandaag ligt er alleen dit karkas op het bord. Het is mager, maar het beweegt nog een beetje.
