Ge weet dat die dag eraan komt, even onverbiddelijk als een belastingformulier en ongeveer even feestelijk. De eerste werkdag na uw verlof. Als ge ervoor staat, voor uw verlof, dan lijkt het een eindeloze zee van tijd. Vier weken verlof zowaar. Maar ja, als ge erop terugkijkt, is het niks geweest, geen zee, geen rivier, nauwelijks een plas. En deze ochtend begin ik weer, dan kan ik weer ‘maatschappelijk nuttig’ zijn. Dat wil zeggen dat er verwacht wordt dat mijn aanwezigheid omgezet wordt in een schier eindeloze stroom van e-mails, vergaderingen, telefoontjes, besprekingen en een zekere mate van beheerst zuchten zo nu en dan.
En ja, ik heb me vast voorgenomen er een goed jaar van te maken. Het niet meer aan mijn hart te laten komen, die zinloze frustraties en de soms stuitende onwil van anderen. Neen,ikzal mij dit werkjaar niet meer frustreren in onbeduidende onzinnigheden die in het grote geheel nauwelijks iets voorstellen, maar die wel van elke dag een kleine hel kunnen maken.
Ik zal me niet laten intimideren door die bergen die na vier weken op me liggen te wachten, en ze steen per steen vermalen. Ik zal accepteren dat niet alles op één dag ingehaald zal zijn. Mijn betrokkenheid zal ik beperken tot het minimaal noodzakelijke, niet uit onwil maar uit zelfbescherming en omdat het toch niets uithaalt om te proberen meer te doen dan ge kunt. Dat wordt toch nooit beloond, de wereld heeft immers de gewoonte er gewoon nog een schep bovenop te leggen.
Ik zal de dagen volmaken in acht uren, geen negen of tien of meer. Geen extra’s die later opduiken in iemands begroting van normale verwachtingen. Mijn taken zal ik doen met heldere focus en geduld met het ongeduld van anderen. Ik zal negeren dat de communicatie vaak spaak loopt en ik vaak niet de informatie heb die ik nodig heb om mijn werk correct te doen. Ik ga mijn verwachtingen van anderen naar beneden bijstellen. Dat spaart een hoop gedoe en het heeft het bijkomende voordeel dat ik zo nu en dan nog eens aangenaam verrast kan worden door het absolute minimum.
Het zal een geweldig jaar worden, tot aan het volgende verlof. Ik zal al die zaken die de gave bezitten om van een doordeweekse maandag een kelder zonder trap te maken naast me neerleggen en vrolijk doorgaan.
Ik ben er zeker van dat ik het minstens het eerste uur zal volhouden. Daarna zien we wel. Ook nederlagen verdienen een tijdige planning.
Dagelijk in uw mailbox? Volg op substack
Weekteksten kunt ge hier vinden
