Er is iets vreemd aan de hand, bij ons op kantoor. Er is iets fundamenteels verschoven, zonder dat er iets veranderd is. Het heeft even geduurd voordat we het door hadden. Het begon allemaal als een ‘gevoel’, een sentiment dat ge niet direct een plaats kunt geven. Ge spreekt er met elkaar over bij de koffie, maar niemand kan echt zeggen wat.
Het zijn zo van die kleine veranderingen die u ofwel een extra brok energie kunnen geven of die u langzaam de dieperik in trekken. Wat het gaat zijn, dat kunnen we nog niet zeggen. Maar wat er binnengeslopen is, zo hebben we na veel palaveren ontdekt, is een vreemde vorm van beleefdheid onder de oppervlakte.
Het is een vreemde aandoening, waarvan we dachten dat we het enige slachtoffer waren. Maar niets is minder waar. Ook bij andere organisaties lijkt dat gevoel te heersen. En, amateurdetective die ik ben, ben ik gaan praten met God en klein Pierke. God gaf, zoals gewoonlijk, niet thuis, maar klein Pierke heeft me wel wijzer gemaakt.
Waar komt dit gevoel van verandering vandaan? Van de e-mails, procedures, verslagen en nota’s die de laatste maanden de ronde doen. De toon is duidelijk beleefder en een beetje vager. De omschrijvingen zijn moeilijker tegen te spreken, door hun vaagheid en beleefdheid, zonder dat de kern ervan veranderde. Het lijkt wel alsof er een laagje suiker rond zit.
Na de geniale ingeving van een collega, hebben we eens een deel van die toestanden door Pangram gehaald en wat denkt ge? Juist, AI heeft zijn intrede gedaan. Als dat geen fijne evolutie is. We laten de toon en context van onze communicatie afhangen van een artificiële auteur. Vertrouwen we onszelf niet meer? Hoe past dit in de visie van een open en eerlijke communicatie? Is beleefdheid plots belangrijker geworden dan oprechtheid? Is die afstand die we zo opbouwen tussen ons gevoel en wat we communiceren plots niet langer een gevaar? Gaan we de connectie met elkaar zo niet verliezen?
Ik weet het, de vragen zijn waarschijnlijk wat te serieus. Maar wanneer we angst hebben voor de uitroeiing van de mensheid enerzijds, en vervolgens hetzelfde systeem gaan gebruiken om te communiceren met onze collega’s, waar zijn we dan mee bezig?
Ja, we voelen het, bij veel van de mails en verslagen die we lezen. De ziel is eruit. De mens is weg. Emotie wordt meer en meer gebannen. Oprechte feedback wordt geweerd op basis van stijlpunten. De vorm wordt belangrijker dan de boodschap. De wereld verliest zijn inhoud!
