Als dat geen spannende aanloop was. Het was lelijk, vuil, in elkaar geknutseld met rekenfouten en medisch drama. Natuurlijk met veel media-aandacht, een extra plottwist met een njet nadat er een ja was en, uiteindelijk, oef… dan toch. Een thriller had niet beter geschreven kunnen zijn. We zaten op het puntje van onze stoel, nietwaar? Een historische besparing, rommelig maar geslaagd. Was ik even gelukkig toen de zitting deze middag begon.
Natuurlijk begon de zitting met protest en de dringende vraag om te krijgen wat ze al hadden, ge zou er groen van gaan zien, ook dat was vermoedelijk een partijpolitiek signaal. En de vraag of alles wel klopte, wat de discussie voor vrijdag is. Mooi, iedereen had zich netjes geprofileerd en was proper in beeld gekomen en had zijn eigen kleine stukje verontwaardiging netjes afgewerkt. En dan… Eindelijk, daar was ze dan, de septemberverklaring.
Niet dat we iets nieuws gehoord hadden. Een minister-president die een moeder heeft die hem heeft opgevoed met de spreuk ‘een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’. Ik vrees dat zijn moeder een AI was, maar allez, zelfs spreuken moeten ergens gevonden worden. Na nog een reeks platte algemeenheden over eerlijkheid, voor elkaar zorgen, doen zoals in een huishouden, het hoofd bieden aan de uitdagingen, verantwoordelijkheid nemen. Enfin, ge had dezelfde speech op honderd plaatsen kunnen geven als ge ‘Vlaanderen’ door een andere plaats vervangen had en ook de datum had net zo goed enkele decennia geleden kunnen zijn.
De richting is die van gezond financieel beleid, dat hoor ik al heel mijn leven, ik zou het graag eens zien gebeuren. Het behoud van onze welvaart, dat kan van zowat elke partij komen. Inzetten op onderwijs, innovatie en het ‘eigen huis’ op orde krijgen klinkt mij ook verdacht bekend in de oren. We moeten de lat hoger leggen, minder regels, minder complexiteit… Allemaal doorspekt met het obligatoire applaus van de meerderheidsbanken. Ook al iets wat ik heel mijn leven hoor. Het enige wat doorheen de jaren verandert, is wie er op dat moment tevreden kijkt bij dezelfde woorden.
En dan volgt de ondersteuning en de zorg voor elkaar. Een warm Vlaanderen, vlotte mobiliteit, degelijke infrastructuur, elkaar vinden in het beschermen van onze welvaart. Het zijn blijkbaar nog steeds budgettair moeilijke omstandigheden, we moeten het dus doen voor kinderen en kleinkinderen. Tja, toen die woorden voor het eerst werden uitgesproken, denk ik dat mijn grootvader nog op zijn vaders knie zat. Een lofzang op ondernemers, op wie werkt en zorgt en … Nu ja, wie al wat jaren meegaat, herkent dit zeker. Echt begeesterend was het niet. Boekhoudkundig wel, grijs ook en vooral zielloos.
En direct volgt de commentaar op de ‘tabellen’, de cijfers die men aan het begin van de zitting nog luidkeels vroeg en blijkbaar al had. Uiteraard was dat weer enkele dagen te vroeg, die discussie volgt immers op vrijdag. Maar neen, men wil meer cijfers of andere cijfers. Nog zo’n versleten ritueel dat al jaren opgevoerd wordt. Vandaag doet de ene het, volgende keer een ander. Van potten en ketels die elkaar met huishoudelijk enthousiasme zwartheid verwijten gesproken. Theater voor de tv, met gepaste vermoeide gezichten als decor, meer is dat niet.
Dan volgt nog een korte discussie over de methode, ook over de verpakking van grijsheid moet immers een discussie gevoerd worden. En dan komen, exact op tijd, de interviews met voor- en tegenstanders. Daarin wordt alles door de een opgehemeld en door de ander grondig afgebrand. Het lijkt wel een slechte soap. Er wordt spanning opgebouwd, alleen de muziek ontbreekt, maar de schrijvers zijn vergeten een clou te bedenken. Dus grijpt men maar terug naar hetzelfde einde van de vorige afleveringen. Iedereen heeft zijn eigen gelijk en verdedigt de eigen belangen. Iedereen is slimmer dan al de rest en alles klinkt hetzelfde. Weer al een gemiste kans om tenminste mijn dag op te vrolijken.
God, wat heb ik nood aan wat begeestering voor een project, een toekomstvisie, iets waar we naar kunnen streven. Maar al die passie lijkt voorbehouden voor het afbranden van elkaar, het vechten over onzin en het bedenken van welke toekomst hen het meest reclame en stemmen kan opleveren. Elke commentaar zorgvuldig voorbereid en dramatisch gebracht, kant-en-klaar om direct op social media te zetten. Stemmen werven, dat is belangrijker dan de problemen aanpakken. Zoveel heb ik ervan begrepen.
Al die energie, al die inzet, die nachten doorwerken met zoveel goed betaalde en ongetwijfeld intelligente mensen levert dan een Excelletje op en een speech die hetzelfde klinkt als al diezelfde speeches die ik al decennia hoor.
Hopelijk levert de discussie vrijdag iets meer op dan dit bedroevend schouwspel.
