Ge hoeft er niet in te kijken. Maar meestal doet een mens het toch.
Die kleine afgrond van andermans leven is zelden mooi, maar vaak herkenbaar. Iemand schuift een stoel achteruit, zegt een zin te veel, houdt iets achter, opent een deur, blijft zitten waar hij beter opstond. Veel meer is er soms niet nodig. De stoel staat scheef. Men gaat toch zitten.
Vanaf nu verschijnt hier elke maand een kortverhaal. Geen heldendaden, geen vast patroon, geen keurig opgelegd lesje achteraf. Gewoon een verhaal, het ene al wat langer dan het andere, over mensen die ergens langs de rand lopen en doen alsof er geen rand is.
De verhalen liggen achter de deur. Wie mee wil lezen, kan hier binnenkomen. Niet gratis, nee. Ook ongemak moet ergens van eten. Daarna wacht er elke maand een nieuw verhaal dat hopelijk net iets te lang aan tafel blijft zitten.
De kleine afgrond.
Uw maandelijkse ongemak.
Wij houden niet van maandelijkse automatische betalingen. Die dingen kruipen stilletjes uit uw rekening, als muizen uit een slecht onderhouden kelder. Voor ge het weet, betaalt ge al drie maanden voor iets waar ge alleen de eerste keer met goede wil naar keek.
Daar doen we dus niet aan mee. Elke maand beslist ge zelf of ge €1,99 over hebt voor een verhaal. Een klein bedrag, groot genoeg om even over na te denken en klein genoeg om geen vergadering met uzelf te beleggen. Wilt ge binnenkijken, dan koopt ge die maand de sleutel. Wilt ge overslaan, dan blijft de deur dicht en gebeurt er verder niets dramatisch. De wereld heeft ergere gewoontebetalingen overleefd.
Alles waarvoor ik enige vergoeding durf te vragen, vindt ge hier.
Boeken bestelt ge best via uw favoriete boekenwinkel. Ook die mensen zijn zeldzaam geworden, en zeldzame soorten verdienen bescherming.