Schrijven is geen keuze voor mij. Keuzes zijn voor mensen die nog geloven dat ze hun leven besturen. Schrijven is veeleer een afwijking die zich met de jaren heeft verfijnd tot noodzaak. Een dwang. Een methode om de herrie in het hoofd in regels te dwingen voor ze zich vastzet als schimmel in een vochtige muur.
De wereld is een uitdragerij van lawaai, pose en goedkope zekerheden. Iedereen weet iets, vindt iets, eist iets. Meningen worden rondgesmeten als keukenafval. Intelligentie wordt verward met volume. Gevoel met theater. En ondertussen verwacht men dat je daar met een recht gezicht tussen blijft staan, alsof deze hele optocht van overschatting en slijtage nog iets voorstelt. Dus wordt er geschreven. Uit noodzaak. Om recht te blijven staan.
Niet uit liefde voor het woord, liefde is een te week begrip voor iets dat op deze manier in het vlees zit. Er wordt geschreven zoals men een etterbuil opensnijdt! Niet elegant, niet heldhaftig, maar omdat de druk anders ondraaglijk wordt. Omdat de geest, wanneer men hem laat betijen, zichzelf langzaam volstort met troep. Met sentiment. Met angst. Met de muffe rommel van een wereld die geen stilte meer verdraagt en geen nauwkeurigheid meer begrijpt.
Een zin is dan geen versiering, maar een wapenfeit. Een alinea geen luxe, maar een manier om de chaos een ogenblik bij de lurven te grijpen. Niet om haar te overwinnen, daarvoor is de wanorde te taai, te vruchtbaar, te populair, maar om haar tenminste in een vorm af te dwingen. Schrijven is het fatsoeneren van de innerlijke ravage. Het rangschikken van brokstukken terwijl buiten iedereen blijft doen alsof de instorting prima verloopt.
Laat anderen zich verdoven met praat, profilering en de gebruikelijke rommelmarkt van meningen. Hier wordt geschreven omdat zwijgen bederft. Omdat niet schrijven hetzelfde is als het vuil laten staan tot het begint terug te spreken. Omdat woorden, hoe schraal ook, nog altijd bruikbaarder zijn dan de leugenachtige orde waarin men geacht wordt te functioneren.
Voor zover dat van enig belang is, volstaat dit. Meer hoeft u niet over mij te weten. Mocht uw nieuwsgierigheid toch weer als een slecht opgevoede hond aan de lijn trekken, dan kunt u doorklikken naar de hoofdsite. De onverzadigbare zoeker vindt daar desnoods nog wat bijkomende resten, context en ander opruimwerk.