Hebt ge ooit geprobeerd een boek te schrijven? Gewoon een idee dat ge had in een paar honderd pagina’s te verpakken? Niet gewoon een paar zinnen die braaf naast elkaar in de wei staan, maar een heel boek. Ik heb er een paar geschreven en ik kan u verzekeren dat het verdomd zwaar werk is. In het begin gaat alles goed, ge zet u neer, liefst aan een krakkemikkelig bureau met een dampende mok koffie voor uw neus, dat staat chic voor een schrijver. Ge neemt uw notaboekske waar ge al weken zaken in zit op te krabbelen en ge begint eraan.
Voor uw neus hangt, als ge verstandig zijt of doet alsof, een overzicht van wat ge wilt schrijven, een soort inhoudstafel voor uw denken, zodat ge het spoor niet bijster geraakt. En ge begint eraan. Urenlang zit ge in de flow en uiteindelijk, wanneer de koffie koud is en uw voorhoofd gloeiend heet staat, denkt ge dat ge heel wat werk verricht hebt. Ge staat op, rekt uw stramme rug en gaat een wandelingetje doen.
En als ge terugkomt, tevreden over uzelf en klaar om verder te gaan, dan begint ge alles te herlezen. Dat is Gods straf voor elke schrijver. Wat daarstraks zo mooi klonk in uw hoofd, vloekt nu het op papier staat. Dan begint ge te polijsten, te wringen en te wroeten om er alsnog wat van te maken. Maar dat komt nooit goed. Het is altijd wat, een woord dat scheef staat, een zin die niet klopt, een stuk dat te vroeg komt of iets wat ge achterwege hebt gelaten.
Ge dankt intussen Bill Gates op uw blote knieën voor Word. Ge kunt herschrijven, aanpassen, invoegen, deleten. Enfin, ge hebt geen potlood en gum meer nodig. Natuurlijk gaat ge eerst die mok terug vullen met dampende koffie. Wie kan er nu schrijven zonder dat er koffie koud staat te worden? Het gedacht alleen al.
Intussen vloekt ge eens goed op uzelf, uw kinderen, uw vrouw en iedereen die het ongeluk over zichzelf afroept om uw deur te openen terwijl er in uw hoofd nog een alinea met losse schroeven staat. Op het einde van de dag, als ge nauwelijks een letter kunt lezen, hebt ge met wat geluk nog een pagina over. En als ge zo stom zijt om die de volgende morgen nog eens na te lezen, is die ook weg. Net als de warmte van de koffie.
Maar verder vordert het boek goed. Ik had u een regelmatige update beloofd over de kommerloze berg. Wel, dat was hoe de dag van gisteren verlopen is. We werken eraan en het najaar blijft de streefdatum!
Ge kunt alles (en meer) nu ook volgen op Substack
