Ge hebt van die lamlendige dagen waarop iedereen die ge tegenkomt er blijkbaar een sport van maakt uw berg werk nog wat hoger op te metselen. Niet met grote blokken, neen. Met kleine steentjes. Onschuldige steentjes. “Kan je nog snel even…” “Het kost niet veel tijd.” “Ik heb maar een vraagske.” “We zitten hier met een probleem, kunt gij…” En daar staat ge dan, met uw schop in de hand, terwijl iemand vriendelijk nog een kruiwagen leegkiepert boven op wat al lag te roken.
Dat gaat zo een hele dag door. Een mens zou op den duur schrik krijgen om nog vanachter zijn bureel te komen. En zelfs daar zijt ge niet veilig. Mail komt binnen door de kieren, Teams pingelt als een verkouden mus, de telefoon ligt te wachten met de geduldige kwaadaardigheid van een val. Laat mij mijn gal maar even op tafel spuwen, ze lekt toch al uit mijn bek. De helft van die zaken van vijf minuutjes duurt een dik uur. Voor de andere helft hebt ge zelden de volledige informatie, zodat ge nadien kunt bellen, mailen, terugbellen, nog eens mailen en uiteindelijk uit drie halve antwoorden, twee verouderde documenten en een vermoeden iets moet kneden dat op werk lijkt.
Ja, natuurlijk, de uren lopen en ge wordt ervoor betaald. Dat is waar. Dat zinnetje wordt vaak boven zulke dagen gehangen als een versleten paraplu. Maar betaald worden betekent nog niet dat men de hele dag als vuilnisbak voor half werk moet dienen. Mensen waarderen het zelden wanneer ge bijkomende informatie vraagt. Dan zijt ge plots de ambetanterik. De man die moeilijk doet. De zeurpiet met zijn hinderlijke behoefte aan feiten. Ge krijgt excuses die een klein kind nog zou terugsturen naar de keuken omdat er te weinig smaak aan zit. “Dat weet ik niet.” “Daarvoor moet ge bij iemand anders zijn.” “Ik dacht dat gij dat hadt.” Ja. Denken is ook arbeid, alleen wordt ze blijkbaar niet overal uitgevoerd.
En als de informatie dan uiteindelijk komt, komt ze zelden snel, bijna steeds schuin en in stukken. Alsof iemand een dossier door een brievenbus heeft proberen te proppen terwijl het eigenlijk door de voordeur moest. Onvolledig, verkeerd benoemd, zonder context, met een bijlage die niet opent of met een uitleg waarvan elk tweede woord naar een andere vraag verwijst. Dan kunt ge opnieuw beginnen. Ze zien u al komen. Als zij u nodig hebben, moet ge tijd maken. Als ge hen nodig hebt, wordt tijd plots een schaars natuurgebied dat beschermd moet worden tegen uw vuile voeten.
Er zit nog veel vanbinnen, maar ik zal het daar maar bij houden. Ge hebt weinig aan andermans frustraties, tenzij ge ze netjes opvouwt en gebruikt om uw eigen tafel recht te zetten. Gelukkig zijn er nog enkele lichtende voorbeelden. Kleine heiligen in mijn dagelijks bestaan, mensen die antwoorden wanneer ge iets vraagt, die een vraag volledig lezen, die begrijpen dat samenwerking geen natuurverschijnsel is maar arbeid met vuile handen. En dan is er mijn team, mijn geweldige team, dat van tegen de stroom in roeien ondertussen een sport op wereldniveau heeft gemaakt. Geen fanfare, geen podium. Gewoon mensen die blijven trekken terwijl de boot vol water loopt.
Dat maakt de dag niet goed, maar wel draaglijker. Laat de berg dan maar groeien. Ge kunt hem toch alleen maar steen voor steen kleiner krijgen. En wanneer er meer stenen bijkomen dan ge kunt weghalen, dan hebt ge geen karakterprobleem. Dan hebt ge handen te kort. Als niemand dat wil zien, dan is dat misschien omdat men vanop afstand vooral graag bergen bewondert die een ander moet afgraven. De korrels zout staan klaar. De flessen relativeringsvermogen ook. Morgen is er immers weer een dag die met een ernstig gezicht verslagen moet worden.
Ge kunt hier intekenen op de nieuwsbrief
Of hier de weekteksten downloaden
