Natuurlijk doen ze hun best, de klassieke media. En geloof me, de meeste van die gasten hebben de integriteit van een rotsblok! Ge kunt ze niet doen wankelen. En toch slaan ze vaak de bal mis, of zo denken we toch. Dat frustreert een mens hopeloos en, tot ons alle spijt, drijft mensen naar minder betrouwbare bronnen van informatie. Naar van die plaatsen waar men waarheid verkoopt in plastic zakken. Juist, die media waar gij en ik onze gal zo vaak spuwen.
Niet dat wij het verkeerd bedoelen, in tegendeel. De meeste van ons hebben geen dubbele agenda of een verborgen kelder vol snode plannen. We willen alleen maar weergeven wat we zien en meemaken. Maar in tegenstelling to die ‘echte’ reporters, missen wij de kennis, de structuren en de ervaring om te controleren of wat we vertellen meer is dan alleen wij zien door onze beduimelde bril.
Ge zoudt kunnen denken dat dat ge toch weet wat ge ziet. Dat lijkt logisch en dat klinkt redelijk. En stom zijn we ook niet. Maar toch… Veel van wat ik van de ‘alternatieve bronnen’ lees klopt niet. Niet alleen hangt het logisch meestal met haken en ogen aan elkaar, het vertrekt bijna steeds vanuit een persoonlijke ervaring die een luide emotie oproept. Soms vertrek zo een kleine onbenulligheid met een trompet in de hand, en voor ge het beseft marcheert het als verborgen waarheid door de straten.
Dat kan en mag natuurlijk. Een mens mag zo nu en dan zijn ergernissen uit zijn broekzak halen en ze op tafel leggen. Maar er hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan vast, het verliest elke poging tot objectiviteit en leunt heel zwaar op een eenzijdige kijk op de wereld. Ook dat mag bestaan, geen probleem daarmee. Maar het geeft enkel één kijk op de realiteit weer, zonder nuance of tegengewicht. En dat, voor alle duidelijkheid, is geen informatie zoals we ze mogen verwachten, dat is een onbewuste vorm van manipulatie. En dat is gevaarlijkste soort manipulatie, want ze draagt pantoffels in plaats van bottines.
Ge kunt het een beetje vergelijken met een ruzie op het werk. Jan komt bij u langs met zijn verhaal. Het is gekleurd met emotie en vertrekt helemaal vanuit zijn beleving. Hij had Marie gewoon willen helpen door haar te wijzen op een fout. En als dat al niet meer mag! Ge moet elkaar toch helpen zeker? Dat mens kan geen kritiek verdragen, weet ge noch toen… En zo praat hij zich warm! De verontwaardiging gaat rechtop zitten als een standbeeld en ergens onderweg wordt Jan niet langer een collega maar een martelaar met een badge
En Marie doet haar beklag over Jan. Die moeial wil haar eens komen leren hoe ze de job moet doen die ze al twintig jaar doet. Hij weet niet waar ze nog rekening mee moet houden. Bovendien moest ze het zo doen van haar chef. Waar komt hij zich mee moeien, hij doet heel ander werk en heeft geen verstand van… het is makkelijk praten voor een onbenul die nergens verantwoordelijkheid voor draagt…
Zijt ge mee? Onze alternatieve bronnen hebben allebei een spectaculair verhaal. Ge kunt het ook roddel noemen, zo ge wilt. Het zijn alvast allebei verhalen die spectaculair genoeg zijn om aan de koffiemachine een kleine burgeroorlog te ontketenen. Het is soms vermakelijk, vaak pijnlijk, maar zorgt steeds voor tweespalt. Ge kiest partij voor de ene of voor de andere. Neutraliteit en nuance worden onacceptabel. Maar spectaculair is het wel, alvast een stuk interessanter dan wanneer uw manager in een meeting het laatste kwartaal komt overlopen met een stem waar zelfs een kamerplant slaperig van wordt.
En daar zit de kat gebonden. Wilt ge nieuws met nuance, meerdere interpretaties en genoeg afstand om zelf ook nog even na te denken en uw conclusies te trekken, dan krijgt ge de manager en zijn kwartaalverslag. Niet echt spectaculair of boeiend, maar min of meer correct. En neen, die ruzie tussen Jan en Marie zal er niet bij staan. En misschien denkt ge dat hij daardoor voorbijgaat aan wat belangrijk is in uw leven. Maar hij is bezig met de grote lijnen, en die grote lijnen hebben zelden zin om uw soep te kruiden, ze missen peper en zout.
Hebt ge meer interesse in de kleine spectaculaire dingen die direct voor uw neus gebeuren? Dan moet ge gaan luisteren naar Jan en Marie. Daar is niks mis mee, alleen moet ge dan wel bedenken dat Jan en Marie hun eigen verhaal vertellen. Dat zit dichter op of onder uw huid. En het voelt een stuk vertrouwder aan, dichter bij uw wereld. Maar het helpt u niet vooruit als ge het grotere geheel wilt begrijpen, als ge wilt weten wat er op u af komt, de komende maanden. Dat leert ge dan wel weer van de manager. Ik heb het gevoel dat de traditionele media nog steeds heel goed werk leveren. Niet altijd perfect en niet altijd zonder fouten. God verhoeden ons voor een mens die perfect is! Alleen komen Jan en Marie dagelijks ook aan onze deur kloppen, wat ze vroeger niet deden. En hun verhaal klinkt veel interessanter, heeft meer peper en zout. En dat is precies het probleem, het is meestal enkel peper en zout in een bord water. De soep is niet te vinden, al voelt dat niet zo.
Ge kunt de teksten van Het Punt (en anderen) hier gratis downloaden
Ger kunt dit en meer ook vorlgen via Substack
