Goed dan maar, een podcast. Ik weet niet of het goed is om een schrijver een stem te geven, dat voelt toch anders, voor u en voor mij. Iets wat ge hoort smaakt toch anders dan wat ge leest. Maar allez, we zullen het maar eens proberen. Ge weet maar nooit. Men vertelt mij dat het belangrijk is, iets wat ge in deze tijd moet doen, alsof papier niet genoeg schade kan aanrichten.
De grote vraag is natuurlijk waar ik het over wil hebben. Wat er doorheen de week gebeurd is? Dat hebt ge allemaal al kunnen lezen in de blog. En herhaling is de moeder van routine en de vader van verveling. Maar misschien kunnen we het hebben over een van die kleine dingen waar ik vergeten ben om over te schrijven. Dat zijn overigens meestal de beste dingen, omdat ze zich niet op tijd hebben kunnen verdedigen.
Laten we dat maar doen. Elk weekend, de zaterdagmorgen, met een goede koffiekoek en een tas verse koffie iets bespreken dat me is opgevallen maar wat ik nog niet heb aangevallen. Zoiets dat dacht ongemerkt de kamer te kunnen uitsluipen dat ge op het laatste moment op de staart trapt. Dat geeft mij bovendien een goed excuus om niet direct als een huisslaaf naar de winkel te draven met een boodschappenlijst die langer is dan mijn arm.
Ik ga het rustig en onopgemerkt voorbereiden in de schaduw. Daarna ga ik gewoon zitten en blijf doorpraten over de rauwkost van de week tot mijne koffie op is, of tot mijn vrouw van miserie zelf naar de winkel is gegaan. Eén van die twee zal wel gebeuren, die zekerheid mag een mens zichzelf nog gunnen. Voilà, dat wordt het. Elke zaterdag. Rauwkost dus.
O ja, ge kunt het vanaf midden augustus volgen op mijn website of mijn Substack-pagina of een van de andere grote platformen. Tot dan. Zorg goed voor uzelf en voor elkaar!
