Ge hebt zo van die mensen, die u vragen stellen en dan zelf het antwoord er al gratis bij geven. Zij worden er misschien vrolijk van, maar een mens voelt zich al snel overbodig in zo’n situatie. “Hoe was de eerste week werken na uw verlof? Dat is geen leuke ervaring, hé kerel!” Wat zegt een mens daarop? De deur is al dichtgeslagen voordat ge binnen kond komen.
Als ge wat jaren op de teller hebt, dan weet ge dat. Ge komt terug, op uwen bureau ligt een stapel dringende zaken te wachten. Ze staan te trappelen als een hond die al dagen niet buiten geweest is. Uw mailbox ziet eruit als een walvis met obesitas, de kleine brandjes die ge normaal snel blust zijn rustig blijven verder woeden. Sommigen hebben wat messen klaargelegd die ergens in die eerste week hun weg naar uw rug zullen vinden en tal van ‘dringende’ zaken staan te drummen aan uw deur, alsof ge een loket zijt dat te laat open gegaan is.
Wat wilt ge? Waarom vraagt ge ernaar? Ge weet het immers zelf ook! En meestal bieden ze u die vraag, inclusief antwoord, aan omdat ze iets van u nodig hebben. Ge moet er eens op letten. Vlak na die vraag/antwoord komt meestal de echte vraag, en ook meestal voorzien van een moeilijk te weigeren voorkeursantwoord. Dat is meestal zo proper ingepakt dat ge het onmogelijk met goed fatsoen kunt weigeren. Kunt gij morgen misschien even… Dan kunnen we daarna… en dan is dat ook gedaan. En die vraag komt dan met dezelfde nonchalance alsof ze u vragen of ge ook nen koffiekoek wilt hebben.
In twee zinnen hebben ze u dan eerst alle recht op antwoorden ontnomen en vervolgens uw weekend volgeboekt met iets wat zij willen doen. Schone vrienden zijn dat. Maar dit jaar was ik ze voor. Ik heb erop zitten broeden als een kip op een ei, en heb de oplossing gevonden. Dus toen ik deze ochtend de eerste van die vastbesloten verstoorders tegenkwam, was ik er klaar voor. Ik liet ze uitspreken, tot aan de vraag hoe de eerste week geweest was.
‘Geweldig’ onderbrak ik hen, ‘de collega’s hebben al het werk netjes opgevangen, er waren geen problemen, bijna niets in mijn mailbox en geen dringende zaken. Dus ik dacht, laat ik dat gaan vieren dit weekend en eens enkele dagen rustig met het gezin wat doen. We vertrekken binnen een half uurtje’. Ja, dat is een leugen, maar die vraag was ook niet oprecht. En dat mag dan met gelijke munt terugbetaald worden.
Ge had zijn gezicht moeten zien, kostelijker kunt ge het u niet voorstellen. Beter dan het soort show waar een mens normaal een ticket voor moet kopen. Ge kon zien hoe hij nadacht om me toch nog te manipuleren om hem te komen helpen met zijn zolder te verven, zijn kelder op te ruimen of de hof te helpen fatsoeneren. Wat hij ook in gedachten had. Pech gehad, ik was hem voor. ‘Allez’ zei ik terwijl ik hem op de schouder klopte, ‘amuseer u dit weekend’ en ik ben doorgelopen, klaar en degelijk voorbereid op de volgende snoodaard die mij aan het werk wil zetten. Ik heb een weekend rust meer dan verdiend. Als ik nu nog een manier vind om vrouw en kinderen van hetzelfde te overtuigen, dan zijn we helemaal waar we moeten zijn. Maar goed, ge kunt niet alles op een dag oplossen
Weekteksten kunt ge zoals steeds gratis downloaden in het winkeltje
