Dan komt een mens thuis na een dag arbeid, met maar één ernstig voornemen: de benen omhoog, de zetel in, en zich achter een tablet verschansen tegen het gebruikelijke huiselijke gekwetter. Even rust. Een klein eiland van stilte. Moeder en de jongste zijn immers in Leuven, naar de tekenacademie. De avond lijkt, voor één keer, op een geschenk. Dat was buiten de gebruikelijke idioot gerekend.
Een of andere halve gegaarde mens vond het nodig een bommelding naar het station te sturen. Daarmee verdween elk vooruitzicht op rust als vet in een hete pan. Daar ging de tablet, daar gingen de benen omhoog, en daar zat ik in die kleffe hitte weer achter het stuur. Men laat zijn vrouw en een kind van negen tenslotte niet te voet twaalf kilometer terugkeren, tenzij men de komende tien jaar als plaatselijke schurk door het leven wil gaan.
Dus reed ik naar Leuven. Zoals het hoort. Zoals men dat altijd doet wanneer fatsoen en reputatie de nek omdraaien van wat nog een redelijke avond had kunnen worden. En vanzelfsprekend belandt ge dan in een file. Een file is geen verkeerssituatie, maar een moreel experiment. Ge ziet er de beschaving van mensen afbladderen als goedkope verf in de regen. Ze beginnen te zwiepen, te slalommen, door ramen te vapen alsof de ramp zich al in hun eigen dashboard heeft voltrokken.
Mensen van wie ge op een doordeweekse dag nog zoudt denken dat ze best meevallen, veranderen daar in schuimbekkende primaten. Middenvingers schieten omhoog als noodsignalen. Men tikt demonstratief tegen het voorhoofd naar een ander, alsof zelfinzicht in het handschoenkastje ligt. Men steekt voorbij waar het niet kan, niet mag en niet past, over trottoirs, tegenrichtingen en andere resten van orde heen. En ge zit daar dan tussen, met uw verlangen naar een sofa die met elke meter verder weg lijkt te drijven.
Aankomen helpt nauwelijks. Vrouw en dochter staan daar als twee uitgewrongen dweilen die men vergeten is op te hangen. Doorweekt, oververhit en lastig, wat in de gegeven omstandigheden hun volste recht is. Ze willen naar huis. Ik ook, al was dat tegen dan nog slechts een theoretisch begrip. Van de verhoopte rust bleef dus niets over. Ik ben achter mijn laptop gekropen en heb dit neergepend, uit zelfbehoud en bij gebrek aan een bruikbaarder vorm van therapie. En aan de bommelder nog dit: wat uw probleem ook is, en welk onrecht ge meent te bestrijden, doe het nooit meer. Laat het mij gewoon weten. Ik schrijf er met plezier een scherp stuk over. Ook daar ergeren mensen zich aan, maar het kost de samenleving aanzienlijk minder
