U kent dat ongetwijfeld, die slepende ergernis die zich doorheen de jaren in een mens nestelt omdat anderen regels behandelen als vrijblijvende folklore. Afspraken worden gemaakt, plechtig zelfs, en daarna straal genegeerd door lieden die hun eigen gemak voor principe aanzien. Het resultaat is voorspelbaar. Dubbel werk, nodeloze vertraging, en een gestage slijtage van de ziel voor wie de rommel telkens weer mag opruimen.
Ge kaart dat aan. Eerst beleefd, dan nadrukkelijker, tenslotte met de vermoeide koppigheid van iemand die weet dat hij gelijk heeft maar ook dat gelijk zelden iets in beweging zet. Collega’s knikken. Bazen mompelen iets over opvolging. Iedereen begrijpt het, niemand doet iets. Het is als rondjes draaien op een kermisattractie. Ge beweegt, maar ge schiet geen meter op.
Alles kost meer moeite dan nodig, omdat sommigen menen dat samenleven hetzelfde is als anderen laten plooien naar hun slordigheid. Afspraken maken is eenvoudig. Ze laten naleven blijkt voor velen een klim die steiler is dan hun karakter toelaat.
En dan, op een dag, gebeurt het onwaarschijnlijke. Iemand heeft blijkbaar gesproken. Of gedreigd. Of inzicht met een schop toegediend. Plots loopt alles zoals afgesproken. Geen scheve sprongen, geen improvisatie uit gemakzucht, geen administratief boerenbedrog. Gewoon orde. Correctheid. Een proces dat doet wat het hoort te doen.
En dan ziet ge het gebeuren! Diezelfde mensen die het eerder verprutsten, kijken bijna verbaasd op van hoe vlot alles gaat wanneer men zich gewoon gedraagt als een volwassen mens. Dat zijn zeldzame dagen. Dagen waarop de machine niet piept, de tandwielen niet schuren, en de wereld heel even minder op een straf lijkt.
Ik wens u er van harte zo een toe. Het kan deugd doen!
