Gewoonlijk krijgt u hier op vrijdag een langer stuk, een verhaal of een opinie, iets met wat meer vlees aan het bot. Mijn manier om een punt achter de week te zetten. Vandaag moet ik u teleurstellen. Het is geen week om een punt achter te zetten. Nu kunt ge dat van elke week zeggen, want miserie is er altijd genoeg. Zij ligt in sloten, kranten, ziekenhuizen en keukens. Genoeg om een wereld mee te vullen, en wij doen dan ook dagelijks ons best.
Maar deze week kwam de miserie te dicht bij huis. In de familie, en dus niet als onderwerp maar als gewicht. Daar schrijf ik vandaag niet over. Andermans ellende is geen houtstapel waar men even een mooi vuur van maakt. Morgen mag u, zoals gewoonlijk, weer een artikel verwachten. Voor vandaag blijft het hierbij. Soms is zwijgen geen gebrek aan tekst, maar het laatste restje fatsoen dat nog rechtstaat.
Voor wie toch meer wil, hier kunt ge de vorige punten downloaden
