Zijt ge nu al begonnen aan dat boek? Ja, zeker. Vrijdagavond. Maar een boek schrijft ge natuurlijk niet op een paar dagen. Enfin, ik toch niet. Misschien zijn er mensen bij wie een roman kant-en-klaar uit de schedel valt, met kaft, rugtekst en een vriendelijke boekhandelaar erbij. Bij mij gaat dat minder proper. En wat hebt ge dan al geschreven? Een boel krabbels. Een verhaallijn. Stukken van karakters. Een berg ideeën die nog alle kanten op rolt. Is dat alles? Ja. En dat is al een hele boel.
Wat ge waarschijnlijk niet weet, is dat een boek schrijven voor een stuk ingenieurswerk is. Het verhaal komt niet als een compleet meubel uit uw hoofd gevallen om daarna beleefd op papier te gaan staan. Er moet een geraamte onder. Een structuur. Een verhaallijn die niet bij de eerste bocht haar wiel verliest. Een bevolking die min of meer weet waar ze woont. Een logische opeenvolging van gebeurtenissen, zodat de boel niet na twintig bladzijden als een natte kartonnen doos in elkaar zakt.
Daar begin ik mee. Een ander misschien niet. Die zet zich neer, schrijft drie mooie zinnen en wacht tot de muze met een dienblad binnenkomt. Dat past mij minder. Ge moet een boel beslissen. Welk seizoen? Welke locatie? Die kent ge al. Welke karakters? Welke verhaallijn? Waar eindigt het? Wat steekt ge erin en, nog erger, wat laat ge liggen? Een boek is ook een vuilniszak. Het meeste werk zit in weten wat er niet in mag.
En keuzes maken is nog het moeilijkste. Door de jaren heen heb ik heel wat anekdotes meegemaakt die perfect in het verhaal zouden passen. Althans, dat fluisteren ze zelf wanneer ze in de deuropening staan. Maar wilt ge dat? Een verzameling van zes door elkaar lopende verhalen die uiteindelijk samenkomen, dat is goed als ge mikt op een literaire prijs en een zaal vol mensen die traag knikken bij het woord gelaagdheid. Dat is niet de bedoeling. De bedoeling is dat het vooruitgaat en toch snijdt.
Wilt ge een leuk, vlot leesbaar boek, dat toch scherp genoeg is om boter mee op uw brood te smeren, dan moet ge kiezen. Weglaten is ook schrijven, al voelt het soms alsof ge een gezonde kip slacht omdat er maar plaats is voor soep. Maar het heeft zijn voordelen. Wat niet in dit boek geraakt, kan nog ergens opzij liggen te ademen. Ge weet nooit of die aparte verhalen later niet beter tot hun recht komen, in een volgend stuk, een volgende post, of in een ander kot waar ze minder in de weg staan.
Enfin, daarbij de eerste update van de kommerloze berg. Het is gestart. Er liggen krabbels, lijnen, mensen zonder volledige jas en ideeën die nog niet weten of ze binnen of buiten horen. Verre van compleet dus. Maar het beweegt. En bij een boek is dat, zeker in het begin, al bijna verdacht veel.
Wilt ge er dichter op zitten? Via deze nieuwbrief blijft ge op de hoogte
