Een mens staat er niet altijd bij stil. Stilstaan is immers achteruitgaan, heeft men mij altijd geleerd. Maar aan het begin staan van je toekomst lijkt voor vele jonge mensen een immense uitdaging te zijn Niet zozeer een frisse start, maar een berg rotzooi die de vorige generatie netjes voor hen heeft neergelegd. En niets brengt een mens zo bruusk tot stilstand dan eens goed te luisteren naar wat zij die er nog aan moeten beginnen te vertellen hebben. En het onderwerp bij uitstek is dan natuurlijk de toekomst. Dus, daar heb ik gisteren mijn dag doorgebracht, in de toekomst. En ik moet toegeven, hij is vermoeiend.
Ik kan het u overigens van harte aanbevelen, eens te gaan luisteren naar jongvolwassenen. De twintigjarigen van deze wereld zijn daarbij uw ideale doelgroep. Zet u ergens op een verloren terras in een vergeten straatje achteraf in de stad, laat uw grijze haren hun werk doen en neem voor de zekerheid uw eigen twintiger mee als toegangsbewijs. Ge zijt wel geen deel van de groep, maar een functie als pispaal of zondebok kunt ge snel opnemen als wandelend bewijs van een gefaalde generatie. En eens ze dat begrepen hebben gaan de sluizen open. Jezus, wat ben ik met een vol hoofd thuisgekomen.
Niet dat ik veel nieuwe dingen gehoord heb, voor alle duidelijkheid. Ik ben ook ooit exact even oud geweest als zij zijn. Al kunt ge dat moeilijk bewijzen zonder een berg oude foto’s en een gulle voorraad goede wil. En eerlijk is eerlijk, toen leefden bij ons al identiek dezelfde thema’s. Mensen veranderen niet op een paar decennia. De wereld verandert dan wel met de snelheid van een losgeslagen trein, maar de reizigers blijven verdacht standvastig in hun zorgen, angsten en noden.
Zo maken ze zich zorgen over en verwijten mijn generatie hen met een berg schulden opgezadeld te hebben. Dat mag, wij verweten de generatie voor ons net hetzelfde. Niets nieuws onder de zon dus, behalve dat ze wat heter schijnt dan vroeger. Ze maken zich zorgen geen eigen plek meer te kunnen kopen, alles wordt te duur en onbetaalbaar. Check, ook dat is herkenbaar, wij verweten onze voorgangers net hetzelfde. Ook wij keken naar de prijzen van huizen alsof iemand er een cijfer te veel had opgeschreven en te trots was geweest om het weg te gummen.
En dan de politieke stilstand en schijnbare onmogelijkheid om nog iets te veranderen. Wel ja, ook dat hebben wij wel eens in slogans gegoten toen we zo oud waren. We betoogden, maakten affiches en hielden discussies met de ernst van een gloednieuwe CEO die de boel eens zal komen op orde zetten. We hebben een heel lijstje afgelopen, van geen jobs, ja, de jaren 80 van vorige eeuw hadden net hetzelfde probleem, genoeg werklozen om ganse straten mee te plaveien. AI die alles zal gaan overheersen, wel ja, de computers kwamen op in die tijden, een technologie die volgens sommigen alle arbeid gingen opvreten, dus ook dat herken ik.
Maar de sociale media dan, dat geeft een mens het permanente gevoel dat iedereen het beter doet dan u. Die georganiseerde stoeferij die iedereen opjaagt. Check, we hadden dan wel geen sociale media, maar wel sociale omgang. Iets wat ik nog altijd denk dat beter is, maar ja, ook wij werden dat gevoel aangepraat. De schaal was niet zo groot, maar de druk was hetzelfde, alleen veel directer en persoonlijker. Nu kunt ge een foto faken, vroeger moest ge die dure jassen of hemden kopen en dragen om overtuigend te zijn. Uw aantal vrienden was echt zichtbaar en niet via gekochte volgers of likes, maar het principe was hetzelfde. De druk was even groot.
Wij dachten vroeger uniek te zijn als generatie. Natuurlijk dachten we dat. De wereld was immers nog nooit zo snel veranderd. We waren van boerenkar naar auto’s gegaan, er was tv en telefoon gekomen, de computer en het internet deden hun intrede. De bibliotheek en encyclopedie werden vervangen door google. Alles leek zo snel te veranderen dat het ons niet opviel dat de mensen, hun hoop, dromen en verwachtingen hetzelfde waren gebleven, alleen hadden die wat moeite zich in een nieuwe realiteit thuis te voelen. Die upgrade was blijkbaar niet voorzien.
En daar zat ik dan, deze keer niet als klager, maar als aangeklaagde. Ik begrijp ze wel die jonge mensen, wij waren niet anders. Maar, al gij jonge mensen, hoe vervelend het ook klinkt van iemand wiens jonge jaren ergens in de kelder verzeild zijn geraakt, ge moet begrijpen dat de toekomst aan u is. Dat ge zelf bepaalt hoe die eruit gaat zien. Dat is altijd zo geweest. Jonge mensen roepen en tieren hun onzekerheid de wereld in. Dat mag en moet, maar ge moogt niet vergeten dat ge zelf uw toekomst maakt.
De uitdagingen lijken groot. De toekomst voelt als tweedehands aan, belast door de zonden van de vorige generatie. Maar ook dat is niet nieuw. Uw kinderen zullen u later hetzelfde gaan verwijten. Het enige wat ge kunt doen, is vooruitgaan. De zaken nemen zoals ze komen en er het beste van maken.
Het laatste wat ge moogt doen is aan de deur blijven staan met uw jas nog aan. Ge moet die toekomst binnenstappen, uw mouwen oprollen en eraan beginnen! Laat die zorgen los, richt u op die dingen die u sterk maken en ga ervoor. De toekomst kan alleen maar groeien als ge het verleden loslaat. Een les die we allemaal wel ergens leren doorheen ons leven. Ik geef ze u gratis en voor niks cadeau!
Teksten downloaden? Ook dat kan
