Een mens kan zich dan al eens druk maken over al het geweld in deze wereld. En zoals altijd heeft ieder zijn eigen schuldigen en oorzaken in de binnenzak zitten om al die onzin te verklaren. We rapen die oordelen op als een verloren euro op straat en strooien ze te pas en te onpas uit. Ge vraagt u af of we soms wel eens stilstaan bij alles wat we zo uitkramen.
Deze ochtend stond er een rit naar een superette in de buurt op de planning. Niets heroïsch, gewoon wat vergeten boodschappen die plots nodig hebt wanneer iemand nen boterham wil smeren en merkt dat de boter op is. Natuurlijk was ik te vroeg, ik ben nu eenmaal een ochtendmens en dat is een afwijking waarvoor nog geen degelijke therapie bestaat.
Maar kijk, er stonden al behoorlijk wat mensen voor de deur te wachten. Dat is altijd meegenomen, dan hebt ge wat aanspraak en duurt het wachten minder lang. Het gespreksonderwerp lag al klaar vooraleer iemand het had vastgenomen. Het bezoek van de vredesgezanten aan Moskou. De oorlog in Oekraïne, de aanleiding, verantwoordelijken en de oplossingen werden met strik om gepresenteerd. Alsof vrede iets was wat ge, mits het invullen van de juiste aanvraagformulieren, netjes aan de balie moest gaan afhalen. Allen verafschuwden de oorlog en het geweld, dat past zo in onze wereld en dat moet ge blijkbaar ook duidelijk maken. Alleen over de aanleidingen, de schuldigen en de oplossingen liepen de menukaarten uiteen. Maar dat mensen niet vreedzaam konden samenleven, die schande was overduidelijk.
Maar allez, zolang de mensen nog nadenken over geweld, dacht ik, dan zijn we nog niet helemaal de weg kwijt. Het is een magere troost, maar een mens moet zijn ontbijt ergens mee beginnen. Een tweede onderwerp dat al snel de gesprekken binnensloop waren de schietpartijen in Brussel. Ook daar waren er tal van schuldigen netjes uitgestald. De politie, de politiekers, de rechters, de zachte aanpak, de harde wereld en, hoe kan het anders, buitenlanders die hier komen profiteren en hun geweldcultuur meebrengen. Vreemd, bij mijn weten heeft niemand van deze mensen geschoten, maar enfin, ik haakte daar af. Dat soort discussies horen thuis aan een toog om de volgende ochtend vergeten te worden in nevelen van beschonkenheid. Al wat dan overblijft is wat hoofdpijn en slechte adem. Het was gelukkig net tijd, acht uur, de deur ging open.
Waarom, zo bedacht ik, neem ik niet wat koffiekoeken mee voor vrouw en kinderen. Ik had beter moeten weten, de meeste ellende begint zo, met een vriendelijke gedachte en een goede bedoeling. Er staat daar zo een klein toogske met koffiekoeken. Ge kunt er geen leger mee voeden, maar goed, er zal wel genoeg zijn voor ons zessen dacht ik. Man, wat daar gebeurde heb ik nog nooit meegemaakt. Nog terwijl ik de tang neem om de eerste appelflap te pakken, word ik bijna omvergeduwd door een dame die met de vastberadenheid van een plunderaar een zak met croissants wil vullen.
Ik ben nog niet van mijn verbazing bekomen, of ik krijg een elleboog in mijn zij, word met mijn kop tegen het houten rek geduwd langs de andere kant en ga ten onder in een wervelstorm van graaiende handen, flapperende zakken, grijpende tangen en hijgende hebzucht. Alsof er een prijs te winnen was om de meeste koeken mee te nemen. Het duurde een vijftal minuten vooraleer die bende piranha’s hun koeken genomen hadden, met een snee in mijn hand en een paar blauwe plekken. En daar stond ik, met een appelflap in een gescheurd zakske.
Verderop in de gang was er nog ruzie omdat Jeanine blijkbaar alle chocoladekoeken had meegenomen en Fred vond dat hij ook recht had op een paar exemplaren voor zijn kinderen. Wat was dat? Waren die koeken dan zo goed? Tien meter verder ligt een warme bakker. Zo’n echte, met bloem op de vloer en een echte mens om alles in te pakken. Blijkbaar had industrieel bladerdeeg in een plastic verpakking meer aantrekkingskracht op de mens. Nu ja, ik nam wat er restte, niet veel maar net genoeg, en de toog was leeg. Geen achtje, croissant, flap of suisse meer te bekennen. Uitverkocht om vijf na acht, en een kleine oorlog die de zondag niet echt vreedzaam had laten beginnen.
Bloed en suiker, dat is blijkbaar het resultaat. En wij maar oplossingen aandragen voor de wereld, we kunnen nog niet beschaafd koffiekoeken gaan kopen zonder een paar ribben te kneuzen.
Weekteksten kunt ge zoals steeds gratis downloaden in het winkeltje
