Ge weet het, of misschien ook niet, maar elk kantoor heeft zijn eigen sjamaan. Zo een figuur dat steeds klaarstaat om al iemands problemen op te lossen met Bachbloesems, oorkaarsen, kruiden, voedingsadvies, chakratoestanden en levenswijsheden. Meestal ontdekt ge dat bij toeval, als een antwoord op een vraag die ge nooit gesteld hebt.
En dan hebt ge twee keuzes. Of ge zijt den ‘sympathieke’ en laat u ‘behandelen’ met gunstig gevolg, in welk geval binnen de kortste keren heel de organisatie op de hoogte is van uw eksterogen en andere kwalen die hij of zij genezen heeft. Of ge zijt de ‘nuchtere Vlaming’ die het direct van de hand wijst en dan zijt ge den gebeten hond die gevoelloos andermans geloof afwijst. Hoe dan ook, ge zijt gesjareld. Dat is nu eenmaal de onbreekbare wet van de kantoorfolklore.
Bij ons op kantoor is die eer van tarotlezende, glazenbolstarende betweter te zijn weggelegd voor Yvo. Yvo werkt ergens bij het onderhoud, maar niemand weet precies waar. Dat is al een verworvenheid op zichzelf. Maar gegarandeerd dat ge geen week kunt rondlopen zonder Yvo tegen het lijf te lopen. Hij ademt mysterie uit, weet elk gesprek zo te draaien tot het bij een van zijn wijsheden uitkomt en zal u niet laten vertrekken voordat ge overladen zijt met een diepgaand schuldgevoel als ge zijn raad niet opvolgt. Ik moet erbij vertellen dat die raad vaak gaat over vermeende kwalen waarvan ge nog niet wist dat ze bestonden, laat staan dat ge er last van had.
Yvo is het type dat er heilig van overtuigd is dat bijvoorbeeld een regendans meer deugd doet voor uw verwelkte kamerplant dan een gieter. Het probleem is dat we te snel stoppen met dansen. Dat we geen geloof hebben, en daarom gestraft worden. Elk gebrek aan resultaat is een helder en ontegensprekelijk bewijs van uw tekortkoming. Daarmee zit hij lekker vast gebetonneerd in zijn gelijk en wordt elke discussie onmogelijk, als ge er al aan wilt beginnen tenminste.
Net als elk kantoor zijn eigen sjamaan heeft, heeft elk kantoor ook zijn eigen plagen. Dat gaat van een luidruchtige radiator tot opstijgend vocht, van ongedierte tot schimmels, die hardnekkig blijven terugkomen alsof ze een huurcontract hebben ondertekend. Kijk maar eens rond, ik durf wedden dat ook gij ergens een plaag hebt die, eens ge het weet, uw leven ondraaglijk zuur zal maken.
Wel, als ge een plaag hebt en een sjamaan, dan hebt ge, tenminste volgens de elementaire wetten van kantoorlogica, een probleem en een oplossing, zo dachten wij. En ja, wij hebben dat onzalige idee uitgetest, tot onze eigen schade en schande. Het begon allemaal met deuren die gans de zomer lagen te kraken en kreunen. Ge moest er maar aankomen of er piepte iets. Zoals alle weldenkende mensen hadden we kruipolie, siliconenspray, vet, het vastzetten van scharnieren en elk ander wondermiddel van de moderne techniek geprobeerd, maar niets mocht baten.
De schrijnwerker had niet veel tijd nodig om het probleem vast te stellen. Het is te droog, vertelde hij ons, het hout zet zich en kraakt. Dat gaat vanzelf voorbij wanneer de lucht terug wat vochtiger wordt. Voila, en daarmee hadden we een verklaring, maar geen oplossing. Tot er natuurlijk een slimme kerel was bij wie een lichtje opging. “Als we Yvo nu eens…”
Ik vond het maar niks, maar de anderen waren wel in voor een geintje. Dus Yvo werd, met inachtneming van alle gepaste rituelen en geplogenheden, verzocht onze ‘plaag’ te komen aanschouwen en verwijderen. En ja, ik moet toegeven, het schouwspel was zeker de moeite waard. Hij kwam binnen, liep van deur tot deur, klopte her en der op het hout, legde zijn oor ertegen, snoof eraan en ging vervolgens op een stoel voor de meest krakende deur zitten. Gewoon zitten. Met de ogen dicht. De concentratie als een diepe frons op zijn voorhoofd. De inspanning als een harde lijn op zijn kaken.
Na een uurtje of zo nagedacht te hebben, liep hij terug van deur tot deur. Kloppend, luisterend en snuivend. Na nog een nadenksessie kwam hij tot een besluit. Het hout, zo stelde hij, was zijn connectie met de natuur verloren. De oplossing was, zo legde hij ons uit, eenvoudig. We moesten de natuur terug naar het hout brengen. Hoe we dat moesten doen? Geen probleem, hij zou ervoor zorgen. Hij zei het met de zekerheid van iemand die stiekem God’s handleiding voor de schepping achterovergedrukt had.
En ja, de volgende dag stond Yvo daar met grote ernst in de ogen en een grote winkelzak in de hand. Uit die zak haalde hij met veel gevoel voor drama een reeks kleine jute zakjes, die hij overal aan de klinken van de deuren ging hangen. Wat er in die zakjes zat? Wel, hij had een ritueel uitgevoerd en aarde uit het bos, bladeren en takken verzameld, en wat kruiden waar hij geheimzinnig over deed. Die had hij met beekwater vermengd en in een vijzel samengestampt tot, wat bij nader onderzoek, een vieze prak modder leek te zijn. Hij had op die manier het bos terug naar het hout gebracht.
Tja, tegen de middag, in de droge hitte van de dag, begon dat goedje langzaamaan te gisten en vreemde geuren te verspreiden die eerder aan een vuilnisbelt dan aan een bos deden denken. Voor mij leek het vooral op modder die te lang over zichzelf had nagedacht, maar ja, wie ben ik? We hebben uiteindelijk besloten het goedje veilig bij het klein en gevaarlijk chemisch afval te dumpen. Daar mag het rustig verder gisten en nadenken over zichzelf. Als de natuur terug naar het hout wilde komen, moest hij maar een andere ingang zoeken. Twee dagen later werd de scherpte van de hitte weggesneden door enkele stevige stortbuien, met donder en bliksem en al. En ja, de dag nadien was, zoals de schrijnwerker voorspeld had, elk gekraak en gekreun verdwenen. Maar wie denkt ge dat met de eer is gaan lopen? Ge hebt het begrepen. Het is een nieuw hoofdstuk in Yvo’s boek der wonderbaarlijke mirakelen geworden. Als ge hem tegenkomt, vraag hem er maar eens naar. Hij zal u in geuren en kleuren vertellen hoe hij dood hout terug leven gegeven heeft.
