Vanochtend, toen ik naar het werk wandelde, kwam er een oudere dame af met een klein zwart krullend hondje aan de leiband. Ik ken haar niet echt, we zijn na elkaar meer dan een jaar bijna dagelijks tegengekomen, op het niveau van vriendelijk groeten en terloopse opmerkingen over het weer aanbeland. Toegegeven, dat is een afstandelijke vorm van intimiteit, maar het is een begin. Maar vandaag besloot het hondje om daar verandering in te brengen.
Het beestje, een soort uit de kluiten gewassen gammele cavia met krullen, snoof en stortte zich met niet te stoppen passie op mijn schoenen en blafte.
‘Sorry meneer’ zei ze, ‘dat doet hij normaal niet.’ Zei ze, zoals mensen plegen te doen wanneer hun honden exact doen wat honden normaal doen.
‘Oh, dat is helemaal niet erg hoor’ antwoordde ik, terwijl ik me bukte om het beestje te strelen, ‘hij zal de poezen van thuis rieken’ vulde ik aan, kwestie van haar een excuus voor haar ongemak te geven. ‘Gaat u elke dag met hem wandelen?’ vroeg ik beleefd. Een mens moet een gesprek immers gaande houden.
‘Elke ochtend’ zei ze ferm ‘en ik ben vijfentachtig’ voegde ze er snel aan toe, om die prestatie nog wat meer in de bloemetjes te zetten.
‘Oei’ antwoordde ik plichtmatig, ‘dat had ik u niet gegeven, zeventig maximaal. Ge ziet er nog flux uit.’ Dat was natuurlijk een plichtmatig compliment, maar het werd me desondanks in dank afgenomen.
‘Ja, ja’ antwoordde ze, duidelijk blij met de vangst, nu op jacht naar het volgende doel, ‘maar wat van buiten goed zit, is daarom vanbinnen nog niet goed.’
‘Oh’ vroeg ik verbaasd, het medeleven dat ze zocht vrijelijk gevend ‘ge ziet er nochtans niks van. Problemen?’ Meer had ze niet nodig. Sommige gesprekken vereisen enkel dat ge een deur openzet.
‘Och meneer’ zei ze en begon een lange lijst van kwaaltjes op te sommen, van eksterogen tot slechthorendheid en zowat elk bot, elke spier en pees tussen haar tenen en haar oren werden besproken. Ik luisterde geduldig, toonde het nodige meevoelen op de correcte momenten en liet haar vertellen.
Het was immers een oude dame, misschien zonder veel aanspraak in huis, misschien een weduwe. En menselijk contact is belangrijk, daarom nemen de meeste eenzame mensen een hond. Kwestie van iemand te hebben die luistert zonder tegenspreken.
Het medisch bulletin nam een tiental minuutjes in beslag. Dan was lof en medeleven aan bod geweest, ik was nieuwsgierig naar wat zou volgen. Ik had gegokt op een levensverhaal, maar ik werd teleurgesteld.
‘Allez meneer, fijn even met u gesproken te hebben, maar nu moet ik door, binnen een uurke moet ik aan de sporthal zijn voor de seniorenatletiek, en ik moet mijn jogging nog aandoen’ en weg was ze.
Soms moet ge de verhalen niet verzinnen, soms komen ze gewoon naar u toegewandeld.
Deze weekteksten kunt ge gratis downloaden via het winkeltje
