Het is een jaarlijks ritueel. En het is er eentje waar zowat niemand bezwaar tegen maakt. Een teambuilding. Ge kent dat wel, zo’n dag dat ge mensen die ge doorheen het jaar meer ziet dan uw eigen gezin, beter moet leren kennen. Dat lijkt verdacht veel op marketingonzin van zo’n gladde sjarel die ooit een manier bedacht heeft om wat bij te verdienen.
‘Komaan,’ moet hij een reeks snuggere bazen wijsgemaakt hebben, ‘uw mensen werken gans het jaar door samen. Ze praten niet echt met elkaar en werken niet echt samen. Maar met een dag, door mij georganiseerd en door u betaald, lossen we dat op.’ Hoe ziet uw leven er eigenlijk uit als ge de mensen met wie ge werkt niet kent, niet met hen spreekt en niet met hen samenwerkt? Ge vraagt u toch ook af hoe zo’n kantoor er dan de rest van het jaar uitziet. Is het een verzameling vreemden, die doof en stom elkaar negeren, met een badge en een koffiemok rondlopen en alleen toegang tot dezelfde printer gemeenschappelijk hebben.
Maar ja, die kerel heeft het slim bekeken. Door verbinding, samenwerking, productiviteit en welzijn als wapens te gebruiken een gemakkelijke manier gevonden om een factuurtje extra te kunnen versturen. En nu is het een ingeburgerd ritueel geworden. En wij hebben geluk: wij mogen zelf kiezen wat we gaan doen. Als dat niet schoon is! Het bespaart ons management tevens de inspanning om zelf creatief uit de hoek te komen.
Maar ondanks die onzin ben ik de uitvinder dankbaar, wie het ook geweest is. Voor ons is het altijd een fijn moment. Wat ge ook gaat doen, het is beter dan werken. Natuurlijk kunt ge elkaar ook buiten uw job zien, maar en moet ge achteraf zelf thuis gaan uitleggen waarom ge zo laat thuis zijt. En die werkdag, die teambuilding, daar wordt ge er ook nog eens voor betaald.
Deze keer gingen we met Vespa’s rijden. Ge kent ze wel, van die dingen die mijn ouders ooit met de vuilkar meegaven toen er betere manieren waren gevonden om zich door regen, wind en verkeer te verplaatsen. Maar nu is het terug in, voor pizza koeriers, drugdealers en teambuildings. Ik heb de charme ervan nooit begrepen, tenminste, tot op vandaag.
Mijn rug is kapot, ademen doet pijn en ik ben meer geradbraakt van één dag Vespa dan van een volle werkweek. Maar dat kunt ge waarschijnlijk op mijn leeftijd afschuiven. We zijn in het spoor van Ambiorix, de dapperste aller Galliërs, rond Tongeren de buurt onveilig gaan maken.
Het was leuk, totdat ge uw eigen foto achteraf ziet. Mijn God, ik lijk op een oude bompa die boodschappen is gaan doen en onderweg per vergissing in een motorclub verdwaald was geraakt. Het enige wat er nog aan mankeerde waren twee grote winkelzakken aan het stuur. Maar ja, een mens moet er wat voor over hebben, nietwaar? En zoals al die dagen eindigt ge met diepzinnige gesprekken over de mysteriën van de wereld. Iets wat mij, als filosoof, natuurlijk direct aanspreekt.
Het topic van de dag vulde een belangrijke doch pijnlijke lacune in mijn kennis. Zo stelde het jongste lid van het team dat zijn huid sneller verbrandde in de zon als hij bier of alcohol had gedronken. Het op een na jongste lid had er meteen een wetenschappelijke verklaring voor bij de hand: alcohol drijft vocht af, dus ge hebt minder water in uw lijf en ge zult sneller verbranden. Het klonk wetenschappelijk genoeg om niet derect tegen te spreken, tenminste niet aan een terrastafel.
Dan kwam de onvermijdelijke vraag van een derde: hoe komt het dan dat ge in water sneller verbrandt dan uit water? Er is een antwoord op gekomen, ik vermoed zelfs een degelijk en onderbouwd antwoord, maar ik ben het vergeten. Het was iets met reflectie en andere zaken. Maar dat vergeten, ook dat kunt ge afschuiven op de leeftijd. Leeftijd heeft absoluut ook enkele voordelen.
Maar de teambuilding, het had alvast alles wat ge van zo’n dag kunt verwachten: plezier, vermoeidheid, kennis, wijsheid en het gevoel dat we elkaar beter hebben leren kennen, minstens op gebied van elkaars theorieën over alcohol, water en zonnebrand.
Enfin, ik denk dat Ambiorix er trots op geweest zou zijn. Niet zozeer omdat wij de Romeinen verslagen hebben, of hen ingepeperd hebben dat wij de dapperste der Galliers zijn. Neen, omdat wij Tongeren en omstreken zijn doorgeraakt op Romeinse brommers, zonder er ook maar een keer vanaf te vallen of zonnebrand op te lopen. Men moet overwinningen, hoe klein dan ook, nemen waar men ze vindt!
Dagelijks een kroniekske voor bij de koffie in uw mailbox? Neem een gratis abonnement via substack
Wekelijk uw ongemak op zondagochtend? Teken in voor de nieuwsbrief
Teksten gratis downloaden als .pdf, ga naar het winkeltje
