Het was vrij rustig, aan het bankje waar ik ’s ochtends graag ga zitten om de dingen te overmijmeren. Maar zelfs wanneer het drukker is, stoort dat niet. Men kent mij daar, groet me vriendelijk en laat me begaan, het is een vriendelijke vorm van genegenheid. Dat is fijn zo, dat geeft een mens de ruimte om zijn gedachten los te laten lopen, zonder leiband. Met een hond moogt ge dat niet. En met uw gedachten wordt het ook steeds gevaarlijker. De wereld houdt immers van gelijkgestemdheid. Enige dissonantie zorgt vaak niet voor een kleurrijke harmonie, maar meestal voor opgetrokken wenkbrauwen en wijzende vingertjes.
Er kwam een man aangestapt, die op duidelijke platvoeten zijn wat te zware corpus vervoerde en de bank als duidelijk rustpunt in het vizier had. Ook dat was niet erg. Al laat ik mijn denken graag rondzwerven, ik hou er evenveel van om het te laten rondfladderen in een gesprek met een mens die ik nog niet ken. Ge weet nooit welke leuke dingen ge zo te weten komt. Dus ik schoof wat opzij en wenste hem vrolijk een ‘goede morgen’ toe.
“Pfff, rotregen” foeterde hij. “Geen weer om een hond door te jagen, en dan sturen ze mij maar naar de bakker” hij mompelde er nog een paar schunnigheden achteraan, die ik u zal besparen. En ja, het miezerde een beetje deze ochtend, maar het was een graad of achttien en de wereld rook nog fris en aangenaam.
“Kom, kom”, suste ik, “zo hard regent het ook niet meneer, en het is niet koud. Ik vind het best een aangename morgen”. Wat kunt ge anders zeggen? Wanneer iemand enkel de miserie ziet, ben ik altijd geneigd om ook de fijne kanten aan te duiden. Maar ja, soms werkt dat averechts.
“Aangenaam? Niks aangenaam! Kloteochtend” sakkerde hij, terwijl hij star voor zich uit bleef kijken. Mijn repertoire in het opvrolijken van onbekenden is relatief beperkt en vertoont bovendien weinig groei, dus ik moest er even over nadenken.
“Vertel eens” vroeg ik, want meer kon ik niet bedenken. Zo ziet ge maar dat loslopende gedachten ook hun beperkingen hebben.
“Ge wilt het niet weten” gromde de man. “Toe, doe toch maar” drong ik aan. Hij bekeek me even, staarde bedenkelijk naar mijn lange haren, haalde zijn schouders op en keek weer voor zich uit.
“Elke zondag willen die rotkinderen koffiekoeken hebben. Ze zijn verdomme zestien, achttien en twintig. Ze kunnen die ook zelf gaan halen, maar ja, vader is gemakkelijker. En moeder? Die komt voor elf uur haren nest niet uit. Mijnen auto staat in panne, het regent en die onverlaten maken me om acht uur wakker om koffiekoeken te gaan halen. In de regen“ Hij liet even een stilte vallen, “zestien, achttien en twintig. Ik had het verdomme eens moeten proberen toen ik zo oud was. Mijn vader zou mij…”. Ik bespaar u even de gruwelen des vaders, ge hebt er toch niets aan en voorbeelden vinden doorgaans sneller navolging dan goede raad.
“Woont ge ver?” vroeg ik, terwijl mijn empathie even in conflict kwam met mijn gevoel voor humor.
“Neen” zuchtte hij, “ginder achter den hoek”. Hij wees op een straat een honderd meter verder.
“Kom, kom” antwoordde ik, da’s toch niet het einde van de wereld, en ge doet er uw kinderen een plezierke mee.
“Dat zal wel, maar die rotkinderen zijn gisterenavond de paraplu op café vergeten, en of ik die even wilde gaan ophalen” ging hij verder. Ik keek hem vragend aan en hij wees naar het café naast de kerk.
“Nog niet open?” vroeg ik met enig mededogen.
‘Toch wel, maar de paraplu was weg. Wat niet weg was, was de rekening die die etters achtergelaten hebben, en waarvan ze vertelde dat ik die kwam betalen vandaag. Ik heb godverdomme geen geld meer over voor koffiekoeken”. Er volgde weer een salvo aan binnensmonds gevloek. Het was zwaar geschut maar met een beperkt bereik
“Allez, ze zijn jong” probeer ik hem te doen bedaren, “wij zijn toch ook ooit jong geweest”
“Dat is het hem nu net” zei de man, “ik word vandaag vijftig, en denkt ge dat iemand daaraan gedacht heeft?”
Tja, wat kunt ge dan doen? Ik ben een koffieke met hem gaan drinken voor zijn verjaardag, en ben stiekem aan de waard gaan vragen om zijn kinderen te bellen, maar dat was al geregeld, zei de waard. Ze hadden hem uit huis gestuurd om een verrassingsfeest voor te bereiden. De paraplu en de rekening waren blijkbaar onderdeel van het plan, want zelfs feestvreugde heeft zo nu en dan een vorm van boekhouding nodig. De waard had hem proberen daar te houden, maar hij was boos naar buiten gestampt. Goed dat ik hem nog wat had opgehouden. Zijn naam was Jef, zo kwam ik te weten. Bij deze dus Jef, dit is mijn verjaardagscadeau voor u. Beste wensen en maak er een geweldig jaar van, ondanks de ‘etters’ en slapende echtgenote!
Dagelijks een kroniekske voor bij de koffie in uw mailbox? Neem een gratis abonnement via substack
Wekelijk uw ongemak op zondagochtend? Teken in voor de nieuwsbrief
Teksten gratis downloaden als .pdf, ga naar het winkeltje
