Oei, oei, oei. Ik heb blijkbaar echt enkele mensen heel boos gemaakt. Dat is op zichzelf niets nieuws. Er komt al eens geur vrij wanneer een mens zijn gedacht zegt en niet eerst bij iedereen een vergunning aanvraagt. Maar blijkbaar heb ik, zo wordt mij meegedeeld, “de geloofwaardigheid” van iemands podcast aangetast. Dat is merkwaardig. Ik heb het gewraakte stuk en het vervolg erop grondig nagelezen en nergens een naam gevonden. Geen persoon, geen podcast, geen richtingaanwijzer, zelfs geen kruimel spoor dat naar een voordeur leidt. Maar goed, wie het schoentje past, moet niet kwaad worden op de schoenmaker.
Voor ge nu denkt dat ik hier met bevende handen achter mijn klavier zit, laat mij u geruststellen. Iedereen maakt weleens mensen boos, tenzij hij een leven lang zwijgt, zijn mening op sterk water zet en overal braaf bij knikt, zonder na te denken of iets na te kijken. Dat laatste is ongetwijfeld rustgevend. Het heeft alleen het nadeel dat men langzaam op een kamerplant begint te lijken. En kamerplanten schrijven zelden stukken die gelezen worden.
Dus ja, er is iemand boos. Die persoon overlaadt mij met mails en berichten, met daarin de eis tot rechtzetting. Welnu, waarom niet. Laat mij bij dezen rechtzetten dat ik inderdaad de auteur ben van het stuk dat blijkbaar is uitgegroeid tot een doorn in een oog. Voor het geval mijn naam onderaan niet volstond, staat het hier nog eens. Ik heb het geschreven. Helemaal zelf. En wat ik schreef, is mijn mening. Daar doe ik geen schelletje, geen gram, zelfs geen stofje van af.
Dreigementen hebben overigens de vreemde gewoonte een averechts effect op mij te hebben. Ze werken bij mij ongeveer zoals een natte dweil op een smeulend vuur, ge denkt dat ge blust, maar intussen begint het alleen maar vuiler te stinken. Dus ja, hier kunt ge het gewraakte artikel nog eens nalezen. En ge gelooft het niet, maar er wordt zelfs geëist dat ik de persoon in kwestie vernoem en daarbij verklaar dat hij of zij wel degelijk deugdelijk en onderbouwd advies geeft. Die eis op zichzelf zou al voldoende moeten zijn om een paar alarmbellen wakker te schudden, voor zover die nog niet volledig zijn vastgeroest. De ongenoemde persoon wil dus dat ik kritiek, die volgens hem of haar duidelijk op hem of haar slaat, met naam en toenaam intrek, terwijl ik die naam nergens genoemd heb. Als dat geen schitterend reclameplan is, weet ik het ook niet meer.
Voor alle anderen die zich nu warm aangesproken voelen en alvast hun eigen eis tot rechtzetting zitten te polijsten, ik noem geen namen. Dat is geen lafheid, dat is hygiëne. Ik heb geen zin om mensen aan de schandpaal te nagelen. Die houten rommel heeft de mensheid al lang genoeg meegesleept. Ik hak liever op de onzin zelf. De holle claim, de opgeblazen deskundigheid, de kortingscode met aureool, het verdienmodel dat zich voordoet als bezorgdheid. Als iemand zichzelf daarin herkent, kan ik dat niet verhelpen. Zelfkennis wordt niet door mij gefactureerd.
Kortom, het artikel blijft staan. Niet omdat ik geniet van ruzie, al moet men een onverwacht geschenk ook niet meteen in de vuilbak gooien, maar omdat kritiek op onzin geen persoonlijke aanval wordt zodra iemand zijn jas erover aantrekt. Wie meent degelijk en onderbouwd advies te geven, heeft trouwens de eenvoudigste verdediging ter wereld: toon de onderbouwing. Niet de volgers, niet de testimonials, niet de ringlamp, niet de podcaststem met warme bassen. De feiten. Die oude, lastige beesten. Ze bijten minder dan dreigementen, maar ze dragen beter.
Ge kunt alle teksten hier gratis downloaden (en ge moogt er gratis en voor niets aanstoot aan nemen, zo ge wilt)
